بالاخره دیشب کتاب ناتورِ دشت را خریدم. 5 فصل اولش را امروز صبح درراه رفتن به رشت در مینیبوس خواندم. مینیبوسی حاویِ ده دوازده دختر شهرستان که در شاخههای مختلف جشنوارهٔ نوجوان خوارزمی شرکت کرده بودند. بیستدقیقهای از راه گذشته بود که در حین گشتن

حدوداً یک روز و نیمی میشود که ایدهٔ آهنگ خواندن دستهجمعی در روز آخر مدرسه و فیلم و عکس گرفتن را مطرح کردم. تاب حال به این اندازه بیبخار بودن اکثر افراد کلاسمان را درک نکرده بودم. من و دو سه نفر دیگر بایستی بگوییم ناموسا پایه باشید، اینقدر برای آه

از حق نگذریم، کتابهای تکمیلی سمپاد خیلی جالب و خواندنیاند. حتی کتاب ریاضیاش هم بخشهای به اسم گفتوگو دارد که در آن مسائل جالبی طرح میشود. بخشهایی که تنها دلیل من برای باز کردن این کتاب هستند! سهشنبه که همه در کلاس درگیر حل کردن سؤالات تکمیلی بودند، مثل همیشه به تخته سفید نگاه میکردم و هیچ نمیدیدم. صد...

دبیر ادبیاتم وسط کلاس گفت: برای ما معلمها خیلی سخت است، خیلی باید حواسمان باشد که از یک سری کلمات خاصی استفاده نکنیم تا بچهها داستان درست نکنند و لبخند نزنند و مسخرهبازی درنیاورند و فلان. دانشآموزها جنبهاش را ندارند وگرنه ما دوست داریم خیلی چیزهای بیشتری بهغیراز درس مطرح کنیم. بعد کلی دربار

حدوداً یک ربع بود که به اتاق شلوغپلوغم نگاه میکردم. جلوی تخت و کتابخانهٔ درهمبرهم و بندوبساط ریخته شده روی زمین رژه میرفتم. عرض اتاق را میپیمودم و به نظرم میرسید که این اتاق هرگز تمیز نخواهد شد. بعد از خوب نگاه کردن و داستان بافی کردن در ذهنم، به هال خانه رفتم و به مادرم که تلویزیون نگاه میکر

"به نظرم میرسد که این اتاق هرگز تمیز نخواهد شد" خب که چه؟ مثلاً چه اهمیتی دارد که همچین چیزی به نظرت میرسد؟ حقیقت امر این است که امروز صبح، من برای هزارمین بار کارت کتابخانهام را گم کردم. دفعهٔ قبل خوشحال بودم که قرار است آن کارت کذایی را به پیشنهاد برادر اولم در کشویشان بگذارم. جایی که اگر

سال 96 هم داره میاد. 95 رو دوست داشتم چون باعث شد بزرگترشم. چون باعث شد چیزهایی رو درک کنم که نمیفهمیدم. چون باعث شد کارهایی کنم که انجام نمیدادم. چون سال مهمی در زندگی من بود. سالی که روزهای تلخ هم داشت و به خاطر اون روزها هرگز نمیتونم فراموشش کنم. سالی که به بعضی درود، و به بعضی بدرود گفتم. سا

نمیتوانم باور کنم که بیش از یک هفته اینجا ننوشتهام. روزها بهطور بیرحمانهای سریع میگذرند و حتی فرصت نمیکنم درستوحسابی کتاب غیردرسی بخوانم. در تمام این هفته شاید فقط یکی دو بند از کتاب ۱۹۸۴٫ را مطالعه کردم. مطلب نصفه و نیمهای که دو روز پیش نوشته بودم، هنوز هم نصفه و نیمه مانده و دستی نخورده

اگر پیشآمدهای زندگی دست خودم بود یا حداقل کمی قدرت در تغییرشان داشتم، بهاحتمال 99.99 درصد ترجیح میدادم کسانی که در یک مکان و زمان و برای دلیل خاصی با من آشنا شدهاند با افراد دیگری که در مکانها، زمانها و به دلایل دیگری با من ملاقات کردهاند، ارتباط پیدا نکنند. مثلاً هیچوقت دلم نمیخواهد همکلا

هوس نوشتن دست ازسرم برنمیدارد. دوست دارم خیلی چیزها را بنویسم. به دبیر ادبیاتم گفته بودم در مسابقات نوشتن موفق نمیشوم چون ترکیبی از خودشیفتگی، شو آف و شعار در رگ اینجور مسابقات جریان دارد. حسی که ذوق نوشتن را کور میکند. گفتم دوست دارم که روایت کنم. فقط همهچیز را روایت کنم. بگذارم درسها خودشا

1. درباره ی پست قبل باید بگم که طرح این مسئله باعث شد راه حل های مختلفی از افراد متفاوت دریافت کنم و خب چیزی که اکثرا پیشنهاد کردن -توجه نکردن بهش- رو خود به خود در پیش گرفتم و حتی یک بار بهش گفتم که بنظرم دوستی ما با روشِ دوری و دوستی خیلی بهتر میتونه باشه! اون متعجب پرسید چرا و من فقط یکی از چیزها...

سلام. خبرهای زیادی وجود داره. اونقدر زیاد و درگیرکننده که این روزها از نوشتن فرار می کردم. 1.قضیه ی انتخاب رشته خیلی پیچیده شده. نمیدونم چیشد که حدود سه هفته پیش کاملا نظرم درباره ی تحربی رفتن برگشت و به خودم اومدم و دیدم دارم سرِ خودم کلاه می ذارم. پس فکر کردم و دیدم واقعا انسانی با همه ی اون درسها...

شنبه که برای فرار از فضای کلاس ناامیدانه به کتابخانه رفتم، بی هدف بین قفسه ها پرسه زدم. آخر سر هم یک کتاب درباره ی نگارش و نویسندگی برداشتم. خلاصه، باز هم با دیدن نوشته هایی که ادعا می کرد می تواند راه های نوشتن را به من بیاموزد، خودم و نویسنده ی ناتوان درونم را تسلیم خواسته هایش کردم. می گفت: بنویس...

خواندن آخرین پستِ جولیک، به تهیه ی این تصویر منجر شد: درباره ی کتابهای داخل تصویر به اندازه ی کافی حرف زدم ولی یکی از آنها، "درخت زیبای من"، هنوز برای نوشتن جا دارد! ادامه مطلب

...، آنتی موآن، تلوریوم، پلوتونیوم، استاتین| درحالی که نور زرد چراغ خواب چشمم رو اذیت می کرد| "تو چرا اینقدر سرد رفتار می کنی؟"| "ممنون، شما خوبی؟"، رو به دختر کلاس هشتمی که حالمو میپرسه| "از شوت زدن نترس"| عذرخواهی های خانم نون بعد از برخورد کتاب به سرم| "سرد نیستم"|It doesn't even matter how hard ...

یه موقع هست آدم میخواد خودشناسی کنه یا به عبارتی سرخودشو گرم کنه، برای همین میره آزمون و این چیزا میده و از این جور نتایج براش میاد که یه پوزخندِ ملیحی (!) روی لبهاش میاره :-/ (این عکسا برای آزمونهای یکی دو ماه پیشه، امروز تو اسکرین شاتها دیدمشون) البته در حقیقت من دیشب داشتم به 20 سال بعدم فکر می ک...

پارسال یکی از زنگهای هنرمون بود که نمیدونم چه بحثی پیش اومده و دبیرمون گفت : من حتی دیدم دختری رو که سر قبر باباش گریه نکرده، خیلیا خیلی بی احساسن. حرف دبیرمون همانا و مخالفت های بچه ها و علی الخصوص خودم دررابطه با برداشت ایشون از بااحساس و بی احساس بودن همان! هی میگفتیم اینکه کسی گریه نکرده به معنی...

یکی از بدترین چیزهایی که می تونست برای من اتفاق بیوفته، همون قضیه ست. قضیه ای که هیچ نقشی درش نداشتم و عملا اون کاری که بقیه فکر می کردن من انجام دادم رو انجام نداده بودم، اما اون کار به اسمم زده شد؛ بعضی وقتا با خودم میگم اگه خودم اونکارو کرده بودم، فکر می کردم این مجازات منه یا همچین چیزی. ولی حال...

خواب مساله ی مهمیه؛ حداقل برای من که هست. ولی همین خودم ساعت های خوابم متغیره، یعنی هر دوره ای یه مدتی میخوابم. قبلتر (مثلا دوسال پیش) که اهمیتی نمی دادم، ساعتای 12 یا 1 میخوابیدم تا 7 صبح به زور و سر و صدای مادرم بیدار شم! مصیبتیه اینجوری بیدار شدن واقعا. بعدها این جور شد که از 11 میخوابیدم تا 5-6....

بالاخره رفتم این سایت و اونجا هم تست شخصیت دادم و نتیجه با همون قبلیِ تطابق داشت. (INTP) ولی هنوز پستی که مربوط به وبلاگ قبله و تستی که حدودا پارسال داده بودمو پیدا نکردم، تا اینا رو بسنجم. تستِ دفعه ی قبل (برای دو سه ماه پیشه تا اونجایی که میدونم) از یک منبع فارسی(البته تست رو خودشون طراحی نکردن قا...