فاطمه.ح متولد 81 ام. اوایل دهه 90 دهههشتادی بودن در این فضا خیلی حس پرافتخاری به بهم میداد چون همه یا دهه هفتادی بودند یا دهه شصتی. من از 13-14 سالگی شروع کردم به نوشتن.روانشناسی را در دانشگاه انتخاب کردم. برخلاف خیلیها که به هوایِ بیشتر شناختن خودشان وارد این رشته میشوند، توهمِ کشف خودم را نداشتم. ...

فاطمه.ح متولد 81 ام. اوایل دهه 90 دهههشتادی بودن در این فضا خیلی حس پرافتخاری به بهم میداد چون همه یا دهه هفتادی بودند یا دهه شصتی. من از 13-14 سالگی شروع کردم به نوشتن.روانشناسی را در دانشگاه انتخاب کردم. برخلاف خیلیها که به هوایِ بیشتر شناختن خودشان وارد این رشته میشوند، توهمِ کشف خودم را نداشتم. ...

مهدیه یکی از دوستان صمیمی دوران دانشگاه من شده است و شبهای زیادی در خانهشان که نزدیک دانشگاه است مهمان بودهام. چند شبی هم ما در اتاق میزبان او بودهایم و در بالکن سیگار کشیدیم و بعدش چای نوشیدیم. خلوت در بالکن با مهدیه دلچسب است چون مطمئنم که هیچ حرفی از گفتگوهای دونفرهمان به نفر سومی درز نمیکند و می...

از وقتی بیدار شدم بیاعصابم. نه، از وقتی نمرهی درس روانشناسی اعتیاد در گلستان ظاهر شد بیاعصابم. نمرهای که گرفتم بالا نیست ولی متناسب با تلاشم است؛ هرچند کار عملیام بهگمانم آنقدر خوب بود که ارزش یک نمره بیشتر را داشت؛ حیف که سقف نمرهاش ۱۰ نمره بود و فقط ۶.۲۵ از امتحان عایدم شد. اگر فقط به نمرهی خودم ب...

دو تا از کتابهایم را اخیراً گم کردهام. یکی سقوط آلبر کامو بود که حدس میزنم خانه جا گذاشته باشم چون از وقتی از خانه برگشتم، هرچقدر دنبالش میگردم پیدایش نمیکنم اما به یاد هم ندارم که آن را به خانه برده باشم. نام کتاب دیگری که یکی دو هفته پیش در دانشکده گم کردم، زن ایرانی در گذار از سنت به مدرن است؛ مج...

فاطمه.ح متولد 81 ام. اوایل دهه 90 دهههشتادی بودن در این فضا خیلی حس پرافتخاری به بهم میداد چون همه یا دهه هفتادی بودند یا دهه شصتی. من از 13-14 سالگی شروع کردم به نوشتن.روانشناسی را در دانشگاه انتخاب کردم. برخلاف خیلیها که به هوایِ بیشتر شناختن خودشان وارد این رشته میشوند، توهمِ کشف خودم را نداشتم. ...

۱. کمتر از چهار ساعت دیگر باید بیدار شوم و مسیر تکراری گیلان به کرج را در اتوبوس سپری کنم. امیدوارم بتوانم کمی بخوابم، چون بعد از پیادهشدم باید دو چمدان، یک کوله و یک ساک سنگین را تا اتاقم در خوابگاه ببرم. باید برای این همه حملونقل کمی جان در بدن داشته باشم. ۲. سر شب ستارههای زیادی در وبلاگم روشن بو...

کرختی و سستی تمام وجودم را فرا گرفته است، افکارم مشوش است و در عمق این افکار از فهمیدن آنچه واقعاً میخواهم عاجزم. این ضرورتاٌ نشانۀ رویدادی شوم در فراز و نشیبهای روحیام نیست. در حقیقت، هجرت از یک نقطه به نقطهای دیگر بیشتر از آنچه گمان میبَریم در همچین حال نامطلوبی مؤثر است. برای من این هجرتها هم خوا...

1. من هنوز زندهام. 2. در یکی از آخرین روزهای سال 1401 که خوابگاه بودم، بهمریختهترین حالِ ممکن را داشتم. هقهقکنان اشک میریختم. فقط همصحبتی با نزدیکترین فرد زندگیام توانست جوشش احساسات درونیام را آرام کند. برخی جملات مکرراً بین من و رواندرمانگرم ردوبدل شدهاند اما آن شب، شنیدن همان جملات در حیاتیترین ل...

1. یکی از وبلاگهایی که دو سال پیش پیوسته سراغش میرفتم، وبلاگ تراویس بیکل در بلاگاسکای بود. گاه از قصههایی که برایم خواندنی تلقی میشوند، به شگفت میآیم. تراویس بیکل نام مستعار وبلاگنویسی است که از همسر شمالی روستایی خود طلاق گرفته است. اگر خود بارها ویژگی روستایی بودن همسرش را در وبلاگش ذکر نمیکرد، من...

دیروز شروع کلاسهای دانشگاه بود. خوشبختانه برنامهریزی مدیر گروهمان خوب بود و کلاسها را بدون اذیت کردن از شنبه تا دوشنبه جمع کردند. این خانم مدیر گروه، استاد دو تا از درسهایمان هم است. در مکالمه با دوستان او را خانم ندانمگرا خطاب میکنیم. سطح 《من هیچ نمیدانم》اش از منظور سقراط فراتر رفته و پرچم س

چیزی از من نمیگوید، آواز خروس صبحدم گوش، چیزهایی از بیداری صبحبهصبح میشنود  چشم، تکرار باز شدنِ دَر هنگام غروب میبیند ردی از پای عظیم فکر در برفها نیست  طوفانِ این عمر هرچه از کولهی افکار اینجا بود را کرده پنهان انگار و من اینجا نیستم  و من اینجا نبودم،  هرگز آواز

https://t.me/bozorguneh کانال تلگرام دار شدم. نمیدونم دقیقا چی میخوام اونجا بنویسم ولی دلم برای ارتباط با مخاطب همیشه تنگ میشه و از اشتراک محتوای غیرمتنی هم خوشم میاد. برای همین با اینکه خیلی نمیدونم چه خبره، دعوتتون میکنم. Adblock test (Why?)

توجه: این مطلب در حال بهروزرسانی است. یکجور خطزمان کنکوری برای من. ۷ مهر: وی در دقایق آخر دوباره شهید بهشتی را انتخاب کرد. والسلام. ۲ مهر: از وقتی رتبه آمده، دو سه نفر از آدمهای دلسوزم از من

این قاب دلخواه من است. چون هر روز صبح که بیدار میشوم از پنجره خانه به باغ نگاه میکنم و حالم بهتر میشود. مخصوصا وقتی بهار و تابستان است، حتی اگر حالم چندان خوب نباشد هم، با دیدن این همه رنگ سبز و

برای منظمتر شدنِ نوشتن در وبلاگم، دوست دارم حداقل هفتهای یک فرسته (زین پس جایگزین پُست) برایتان بنویسم که به خودم کمک کند. حقیقتش برای شروع اینکار، ایدۀ خاصی نداشتم. بنابراین با یکی از موضوعاتی

درمورد نوید افکاری... نمیدانم چه بنویسم. یک چیزی توجه مرا به خودش جلب کرد که صرفا مشاهده شخصی در گروه کوچک همکلاسیهای خودم است. آنها که شوق رفتن به فرهنگیان (دانشگاه پرورش معلم) را دارند، خیلی ک

بهروز کردنِ اینجا به بهانۀ چندتا فیلم و سریال که اخیراً دیدم: بروکلین بیمادر ذوق داشتم اثری که ادوارد نورتون سالها رویش وقت گذاشته را ببینم و بنظرم ارزش دیدن داشت. نمیدانم چرا با این شکست تجاری

هاروکی موراکامی در کتاب «وقتی از دو حرف میزنم، از چه حرف میزنم» یادداشتهای پراکندهاش درباره دویدن را منتشر کرده است. اینکه چطور بعد از نوشتن اولین رمانش سبک زندگی خلوتتری را برای حرفه جدیدش بر

مدام حس میکنم در حال خودم خودم کردنام. گاهی به این نتیجه میرسم که دیگران هم همینطورند و آرام میشوم. نصف روز به این که چقدر خودم بودن مفید است فکر میکنم. نصفِ نصف روز شک میکنم به خودشیفتگی. نصفِ